امشب از درد نالیدم ...

 کاش می دانستی بیش از آنکه درد جسمم را بیازارد ... روحم را در هم می شکند ...

يه مداد رنگي بر دار ... مهم نيست چه رنگي ...

رنگم كن ... و جاي يه نقاشي بچه گونه ... كه از خط بيرون زده و پر از جاهاي سفيده ... منو بفروش ...

هرچي دلت مي خواد بگو ... حوصله ام از همه دنيا سر رفته ... من فقط دارم خودمو ... به ثانيه ها تحميل ميكنم ... همين جوري منو رو بازوهاشون به جلو ميبرن ... فاصله چنداني با يكسال ديگه بزرگ شدن ندارم ... و همين من رو به هراس عظيمي مي اندازه ... اينكه دارم مي بينم ... بازم مثل هرسال ... يه زمستون ديگه رو هم دارم شخم ميزنم ... به اين اميد كه بهار ... شكوفه بدم ... اما كلاغ هاي مزاحم ... تمام بذرهام رو غارت كردن ... سهم من از زندگيم ... روزي يه ميخه ... كه به تابوت ِ آرزوهام دارم ميكوبم ... نترس ! ... حالا حالا ها اين تابوت ... ميخ خورش ملسه ... تو بلند پروازي هاي منو ميشناسي ... ميدوني كه تا كجاها ... بالا بالا پريدم ... و سرم هر بار بدتر شكسته ... اما ... از رو نرفتم ... تا امروز ... مني كه به بي خيالي عقاب ... واسه خودم جلون ميدادم ... و بي هيچ زحمتي ... به خواسته هام ميرسيدم ... حالا بايد واسه اين شب هاي مزخرف بيداري ... انقدر مرثيه بگم ... كه خوابم ببره ... انقدر چشم به صفحات سفيد بندازم ... تا يا اعصابم سياه بشه يا صفحه ها ...

 گم شده حس اهمیت من ... در پس سالهایی که به یاد خود نبودم ... و دیگران نیز هنوز که هنوز است ... باور نکرده اند که می توانم ... بیش از آنچه فکر میکنند ... برای خود با ارزش باشم ... نمی فهمند ... این روزها به شدت ... تابع امیال درونیم هستم ... و هیچ قاعده و قانونی برای چیزی ندارم ... گاهی چنان سرشار از شعفم ... که خنده جز بر لبانم راه دیگری نمی شناسد ... گاه چنان درهم ریخته و آشفته ام ... که خنده ... راه دهانم را گم میکند ... و هرچند هنوز ... معتاد آنم که ... در هنگامه سرخوشی ... به سیاهی فکر کنم ... با این همه حالم بــــــــــــــــســــــــــــــــــــــــــــیــــــــــــــــــــــــــــار خوب است ... چون دلیلی جز بودنم ... به هر صورت ... چه خوب و چه بد ... ندارم ...

دوستی گفت : (( اینجا خوب است )) ... آری ... اینجا بسی خوب است ... اینجا دفتر چرک نویس خاطرات من است ... که گاهی ... کسی ... از روی کنجکاوی ... چند خطی از آن را می خواند ... و بدون اینکه ... ارزشی برای خستگی انگشتانم ... از باربری کلمات ... قائل شود ... همه را نیمه کاره رها میکند ... حکایت غریبی است نازنین ... که در آن ... هیچ چیز ... برای هیچ کس ... فرقی نمیکند ...

فرقی نمی کند !؟ ... غمی نیست ...

می دونی با چی میشه تنهایی رو اندازه گرفت ؟ ...

تنهایی رو فقط ... با بغض پنجره ای میشه اندازه گرفت ... که از پشت اون ... همه ی غربتت رو می بینی ... غربتی که در میان انبوه دوستانت داری ... و فقط قناری خاموش دلت ... به اندازه ی تنهایی اون پنجره می خونه ... می دونی آخر دنیا کجاست ؟! ... گاهی وقتا که مسافری و شب به مقصد می رسی ... وقتی که تنها چراغای خیابون بیدارن و سکوتت رو فقط صدای پای خودت میشکنه ... وقتی که هیچ چشم آشنایی نگاهت نمی کنه ... می بینی چقدر به آخر دنیا نزدیکی ...

 گاهي ندانسته به احساس تو خنديدم ... و يا از روي خودخواهي ... فقط خود را قشنگ ديدم ... اگر از دست من ... در خلوت خود گريه مي كردي ... اگر بد كردم ... و هرگز به روي خود نياوردم ... اگر تو مهربان بودي ... و من ... نامهربان بودم ... براي ديگران بهار ... و براي تو خزان بودم ... اگر تو با تحمل ... گله از خودخواهي ام كردي ... اگر زجري كشيدي تو گاهي از زبان من ... اگر رنجيده خاطر گشتي از لحن بيان من ... گناهم را ببخش ...

چنان دل کندم از دنیا ... که شکلم شکل تنهاییست ... ببین مرگ مرا در خویش ... که مرگ من تماشاییست ...

مرا در اوج می خواهی ... تماشا کن ... تماشا کن ... دروغین بودم از دیروز ... مرا امروز حاشا کن ... در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال من ... همه از من گریزان اند ... تو هم بگذر از این تنها ... فقط اسمی به جا مانده ... از آنچه بودم و هستم ... دلم چون دفترم خالی ... قلم خشکیده در دستم ... گره افتاده در کارم ... به خود کرده گرفتارم ... به جز در خود فرو رفتن ... چه راهی پیش رو دارم ؟! ... رفیقان یک به یک رفتند ... مرا با خود رها کردند ... همه خود درد من بودند ... گمان کردند که هم دردند ... شگفتا از عزیزانی ... که هم آواز من بودند ... به سوی اوج ویرانی ... پل پرواز من بودند ... !!!

سفری بی آغاز ... سفری بی پایان ...

سفری بی مقصد ... سفری بی برگشت ... سفری تا کابوس ... سفری تا رویا ...

                  با حریق یاد ها همسفرم ... وقتی دورم به تو نزدیک ترم ...

این روزها ... بیش از هر زمان دیگری ... به سفر فکر می کنم ... و به مسافری ... که شبیه من است ...

سفر میکنم ... از نامه ای به نامه ای ... از صفحه ای به صفحه ای ... از خانه ای به خانه ای ... از کوهی به کوهی ... از رودی به رودی ... و رد پای خود را ... در  تمامی ابعاد وجودم ... به جا می گذارم ... اینجا کسی برای خواندنم پیدا نمی شود ... و نیز برای شنیدن آوایِ ناپخته صدایم  ... و اینگونه است که من ... در خود طنین انداز می شوم ... دیگران یا نمی فهمند ... یا گوش نمی سپارند ... و یا آنقدرها هم که من مشتاق چیده شدنم ... گرسنه نیستند ...

این روزها ... بیش از هر زمان دیگری ... به سفر فکر میکنم ... و به مسافری ... که شبیه من است ... !!!

تنهام نذارید ... تا سلامی دیگر ... در پناهش ...